‘And what is the secret of improvisation theatre?’ vroeg ik aan Andrea, met wie ik net had kennisgemaakt. Hij is een Italiaanse facilitator die veel werkt met improvisatietheater.
‘Accepting,’ antwoordde hij. Accepteren wat de ander je aanreikt. Kritisch zijn brengt je niet ver; je kunt je beter aanleren het te doen met wat er op je pad komt.
Hij gaf een voorbeeld. Op het toneel deed hij alsof hij ijzer aan het smeden was. Zijn tegenspeler zag dat en vroeg waarom hij die ridder aan het slaan was. Ineens veranderde de scene en kon zijn oorspronkelijke idee de prullenbak in. Hij moest mee in wat de ander bracht.
Nog voordat ik verder kon vragen, voegde Andrea eraan toe: ‘And making the other one shine.’ Op het toneel was het belangrijk om de ander te laten schitteren. Geen enkel publiek komt naar het theater om acteurs elkaar te zien aftroeven. Goede spelers maken elkaar beter.
‘Is it that simple?’ vroeg ik nog. ‘Accepting and making the other one shine?’
‘Yes, it’s that simple.’
Ik dacht: dit gaat niet alleen over theater.
Hoe vaak luisteren we om te reageren in plaats van te bouwen? Hoe vaak verdedigen we ons eigen script, terwijl de scène al veranderd is? Hoe vaak proberen we zelf te schitteren, in plaats van de ander sterker te maken?
Misschien werkt het in organisaties net zo. Misschien werkt leiderschap net zo. Misschien werkt het leven net zo.
Accepteer wat zich aandient. Maak de ander beter.
Eenvoudig.
En, zoals Andrea nog toevoegde:
‘It takes a lot of practice.’
#Leiderschap #Samenwerking #Dialoog #Eigenaarschap #Organisatieontwikkeling